Αληθινή Ιστορία

Αρχική » ΑΡΧΙΚΗ » ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Αρχείο

Kατηγορίες

006Ενώ βρισκόμαστε στην έβδομη συνεχή χρονιά των μνημονίων, των μεσοπρόθεσμων και των εφαρμοστικών, η χώρα συνεχίζει να μαστίζεται από μια κρίση, που όμοια της δεν βίωσε ποτέ στη σύγχρονη ιστορία της.

Κρίση Οικονομική – Κρίση Ανθρωπιστική

Ο λαός ζει σε συνεχή εξαθλίωση και τίποτε δεν δείχνει ότι με την υπάρχουσα πολιτική κάτι μπορεί να αλλάξει. Ενδεικτικά, τα τελευταία οκτώ (8) χρόνια, το ΑΕΠ μειώθηκε πάνω από 25%, η ανεργία έχει τριπλασιαστεί, παρόλο που η μετανάστευση ξεπέρασε τα επίπεδα της δεκαετίας του 1960, και τέλος, το δημόσιο χρέος παρά τα σκληρά μέτρα λιτότητας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και το υποτιθέμενο μεγάλο κούρεμα, βρίσκεται σταθερά πάνω από το 175% του Α.Ε.Π., σε επίπεδο που όλοι παραδέχονται πως δεν είναι βιώσιμο.

  • Το χειρότερο;

Προσπαθούν να πείσουν και το έχουν καταφέρει σε μεγάλο βαθμό, ότι η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού που εφαρμόζουν, είναι μονόδρομος για να βγούμε από την κρίση, ενώ ουσιαστικά και τυπικά είναι η γενεσιουργός αιτία της κρίσης.

Ποια όμως είναι η αλήθεια; Γιατί ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ανέχεται αυτή την άποψη; Πως μπορούμε να αντιδράσουμε; Είναι μονόδρομος αυτή η πολιτική; Μπορούμε με μονομερή πολιτική να αντιμετωπίσουμε την κρίση; Τι μπορούμε να κάνουμε;

Σίγουρα η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, δεν είναι αυτή που μπορεί να μας βγάλει από την κρίση. Αν κάνουμε μία αναδρομή σε όλες τις μεγάλες οικονομικές κρίσεις, από τον προηγούμενο αιώνα μέχρι σήμερα, εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κάποιος ότι ήταν αποτέλεσμα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις περιόδους που δημιουργήθηκαν αυτές, στα ηνία των κυβερνήσεων βρίσκονταν θιασώτες του άκρατου καπιταλισμού, του νεοφιλελευθερισμού και της αυτορρύθμισης της οικονομίας. Φυσικά όλοι στην αρχή, αρνούνταν να κάνουν παρεμβάσεις, στη συνέχεια αφού βλέπανε ότι η κατάσταση χειροτέρευε, ακολουθούσαν  άλλη πολιτική, με οδηγό το New Deal του Ρούσβελτ και την Κεϋνσιανή συνταγή. Ενδεικτικά παραδείγματα αυτής της πρακτικής αποτελούν οι μεγάλες οικονομικές κρίσεις του 1929 (που γέννησε το New Deal), του 1986 και τέλος του 2008.

Γιατί όμως μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, ανέχεται πλέον στην πράξη τη νεοφιλελεύθερη συνταγή, ενώ θεωρητικά την απορρίπτει; Η κοινωνία ενδόμυχα αντιλαμβάνεται ότι αυτή η πολιτική μεγεθύνει το πρόβλημα, βλέποντας ότι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, ενώ η μεσαία τάξη εξαφανίζεται τελείως. Ωστόσο, την ανέχεται γιατί οι δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού (Κεντροαριστερά – Σοσιαλδημοκρατία) χάσαμε την ιδεολογική μάχη στη συνείδηση της κοινωνίας. Η συνεχής επίθεση, με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο, από την συντήρηση και το σύστημα, σε όσες πολιτικές ήταν αντίθετες με τα συμφέροντα τους, έφερε τελικά αποτελέσματα. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την αδυναμία του χώρου μετά την πτώση του Ανατολικού μπλοκ να ανανεωθεί ιδεολογικα, έκαναν την νεοφιλελεύθερη πρακτική να παρουσιάζεται ως η μόνη λύση, παρόλο που όλοι βλέπουν ότι δεν δίνει πουθενά λύση με επίκεντρο τον άνθρωπο.

Σ’ αυτό συνέβαλε τα μέγιστα, η  κατά ένα περίεργο τρόπο, αναρρίχηση στις ηγεσίες των μεγάλων κεντροαριστερών κομμάτων στην Δυτική Ευρώπη, την κρίσιμη στιγμή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ηγετών που ιδεολογικά δεν απείχαν πολύ απ’ την νεοφιλελεύθερη πρακτική και ιδεολογία (Μπλερ – Ζοσπέν – Σρέντερ – Ντ’ Αλέμα – Σημίτης). Η δήλωση του Γερμανού αριστερού Λαφοντέν το 2005, ότι «ο Κεϋνσιανισμός είναι ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»,  κάνει αναγκαία όσο ποτέ, την ιδεολογική ανανέωση του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι,  η άμεση ιδεολογική ανανέωση, με οδηγό τα πετυχημένα μοντέλα διακυβέρνησης από την Κεντροαριστερά και την Σοσιαλδημοκρατία στη Δυτική Ευρώπη, όπως της Σουηδίας, της Γαλλίας του Μιτεράν και της Ελλάδας του Ανδρέα. Παράλληλα όμως, πρέπει να γίνει και η αυτοκριτική για τα λάθη που έγιναν, για να μην ξανασυμβούν στο Μέλλον. Φυσικά σαν χώρα δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ούτε το “παγκόσμιο χωριό” στο οποίο ζούμε, αλλά ούτε και την Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας είμαστε μέλος.

  • Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;

Σε πρακτικό επίπεδο, το πρώτο που πρέπει να γίνει μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι, η αλλαγή της νομισματικής συμφωνίας. Είναι γενική παραδοχή ότι η αρχιτεκτονική του ευρώ απέτυχε στην πράξη. Ιδιαίτερα για τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, και όχι μόνο, ήταν καταστροφική. Είναι ακόμη χαρακτηριστικό ότι αν ανατρέξουμε σε όλους τους μεγάλους στόχους της δημιουργίας του ευρώ, δεν έχει επιτευχθεί κανένας.

Η λύση είναι μία νέα νομισματική συμφωνία, ένα “Ευρωπαϊκό Μπρέτον Γουντς” που θα είναι το εφαλτήριο για την Ευρώπη της ισομερούς ανάπτυξης, της δημιουργίας, της ευημερίας, της Ευρώπης των Λαών. Πρέπει επίσης να αλλάξουν και μία σειρά κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κυρίως στον τομέα της παραγωγής, που είναι τροχοπέδη στην ανάπτυξη, ειδικά των χωρών του Νότου. Παράλληλα όμως είναι αναγκαία για την επιβίωση της χώρας μας, μια “εθνική στρατηγική ανάπτυξης” για να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Η στρατηγική θα πρέπει να έχει για στόχο το τρίπτυχο, Θεσμική Ανασυγκρότηση/Θωράκιση – Παραγωγική Αναδιοργάνωση – Κοινωνική Συνοχή.

ΘΕΣΜΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

Πρέπει επιτέλους να κάνουμε το θεσμικό πλαίσιο που διέπει την ελληνική κοινωνία, λειτουργικό και δίκαιο. Για να γίνουν πράξη επιτέλους, η Ισονομία – η Ισοπολιτεία – το Κράτος Δικαίου. Γιατί όσο και αν λέμε για το θεαθήναι, ότι έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική πολιτεία, όλοι έχουμε την αίσθηση ότι τίποτα δε λειτουργεί. Πιστεύουμε ότι οι ισχυροί είναι ατιμώρητοι και τα εξιλαστήρια θύματα είναι πάντα οι αδύναμοι, σε όλες τις εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας. Χρειάζονται θεσμικές παρεμβάσεις στους τομείς της ελληνικής κοινωνίας, Δικαιοσύνη – Οικονομία – Κράτος – Επιχειρηματικότητα – Υγεία – Παιδεία.

ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ

Η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα τεμπέληδων, που δεν παράγει όπως θέλουν κάποιοι να μας πείσουν, αλλά μια χώρα που παράγει με βάση τον προσανατολισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  τον αυτοσχεδιασμό που διέπει και την ελληνική κοινωνία και αναρχα  με στόχο το εύκολο κέρδος. Απαιτείται μια εθνική στρατηγική πάνω στους τομείς που μπορούν να έχουν ρόλο στο “παγκόσμιο χωριό” και την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς όμως να στραγγαλίζει  τον παράγοντα άνθρωπο. Ενδεικτικά τομείς όπως Γεωργία – Τουρισμός – Ενέργεια – Ναυτιλία – Καινοτομία, μπορούν να κάνουν την Ελλάδα πάλι πρωταγωνίστρια.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ

Φυσικά για να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι, είναι προϋπόθεση η κοινωνική συνοχή. Εξαθλιωμένος λαός δεν μπορεί να πετύχει τίποτε, με αποτέλεσμα να μην έχει ούτε Παρόν, ούτε Μέλλον. Έτσι, σε πρώτη φάση θα πρέπει να παρθούν ουσιαστικά μέτρα ανακούφισης των πολιτών και στη συνέχεια πολιτικές, που δεν θα περιθωριοποιούν το κοινωνικό σύνολο, αλλά θα του δίνουν πρόσβαση στην ποιότητα ζωής.

Κλείνοντας θα πει κάποιος, καλά είναι όλα αυτά, αλλά υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ένωση και το GREXIT. Η απάντηση εδώ θα πρέπει να είναι Αποφασιστική. Για να έχει ΜΕΛΛΟΝ η Ελλάδα, δεν πρέπει να έχουμε ΤΑΜΠΟΥ.

ΝΑΙ στην Ευρώπη των Λαών

ΝΑΙ στην Ελλάδα της Ευημερίας

αλλά και ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ στις Δυνάμεις μας ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε  Γιατι:» Εμείς οι Έλληνες ,έχουμε μόνο μια δυνατότητα να πετυχουμε».

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: